هرودوت می نویسد: ایرانیان برای تقدیم نذر و قربانی به خدا و مقدسات خود مذبحیندارند. آتش مقدس روشن نمی کنند و بر قبور شراب نمی پاشند، بلکه موبدان حاضر هستندو سرودهای مذهبی را می خوانند.

گزنفنون، دیگر تاریخ نویس یونانی نیز مینویسد: سپاهیان ایرانی به هنگام جشنها و به خصوص در حمله های نظامی، سرودهای خاص رامی خواندند. وی می نویسد: ایرانیان دوره هخامنشی، نوعی موسیقی مخصوص جنگی داشته اندکه در تحریک احساسات سپاهیان بسیار مؤثر بوده است و آلات موسیقی رزمی آنها مانندبوق، شیپور و طبل به همراه سرودهای مهیج به کار می رفته است. وی همچنین می نویسد،همانطور که هخامنشیان، موسیقی و سرودهای خاص جنگی داشته اند، بی شک با دیگر انواعموسیقی نیز آشنا بوده اند که از آن برای مواقع فراغت، تفریح و در جشنها و اعیاداستفاده می نمودند.

در این دوره، از سازهایی همچون انواع کوچک و بزرگ طبل،شیپور، چنگ، نوعی سنتور و چند نوع نی کوچک و نی چندگانه نام برده شده است. در رابطهبا موسیقی مذهبی هخامنشی، هرودوت به قسمتهایی از کتاب اوستا اشاره می کند که در آنسرودها و مناجاتها در وقت عبادت اجرا می شده است.
<
این جستار کامل خواهد شد

/ 0 نظر / 5 بازدید